درد دست و گردن نوشتن اینجا رو هم سخت کرده برام...

چقدر بده که حس اعتماد خدشه دار میشه...

این که تو به آدما اعتماد می کنی. فکر می کنی همه اون تعهد رو بهش پایندن. بهش باور دارن. بعد یهو فرو میریزه.

کلی ضربه هم می خوری ولی باز به آدما اعتماد می کنی.

الان فرقش اینه تو این ضربه ها بقیه هم متاثرند. به خاطر اعتمادی که من کردم. چون دستم باز بوده. و این بیشتر می سوزونه آدمو.

وچقدر نتیجش بدتره که باعث میشه دیگه به کسی اعتماد نکنی...

آی دنیا

چقدر بده که تو یه جامعه نا امیدی شکل بگیره... همه خسته همه ناراحت.

همه فقط به فکر گذران وضع موجود یا به فکر فرار از این جا...

و چقدر ظلم شده تو این دوران که یه همچین کشوری که میتونه بهترین شرایط رو داشته باشه به این روز افتاده...

و اصلا هم براشون مهم نیست ...

وقتی یکی تو عمق زیاد میفته و همتش هم کمه خیلی سخته خودش رو به سطح آب برسونه... سخت اما شدنی... فقط تلاش و امید می خواد